ZAMEK KLICZKÓW

Kliczków - wie¶ w gm. Osiecznica. Przez kilka stuleci Kliczków by³ o¶rodkiem rozleg³ego latyfundium, obejmuj±cego szereg wsi i lasy pomiêdzy Czern± Wielk± a Bobrem. W koñcu XIII w. Bolko I Surowy wzniós³ nad Kwis± zamek, nazwany w pierwszych ¼ród³ach „castrum Cliczdorff". Na prze³omie XVI i XVII w. z inicjatywy Rechenbergów zamek otrzymuje renesansowy wygl±d. Kolejnej przebudowy dokonali Solmsowie w I po³. XIX w., a zw³aszcza latach 1879-1882, kiedy obiekt powiêkszono wg projektu Karola von Grossheim i Henryka Kaysera. Po 1945 r. czê¶ciowo popad³ w ruinê. W ostatnich latach odrestaurowany przez firmê Integer S.A., zamek Kliczków zosta³ zaadaptowany na Centrum Konferencyjno-Wypoczynkowe dysponuj±ce 89 pokojami, 6 salami konferencyjnymi, 2 saunami i krytym basenem (w dawnej uje¿d¿alni). Zamek otacza rozleg³y park, który projektowa³ m.in. Edward Petzold. Na wschód od zamku unikatowy cmentarz koni, nale¿±cych do dawnych w³a¶cicieli Kliczkowa.

¦NIE¯KA

Karkonosze s± najwy¿szym pasmem górskim ca³ych Sudetów. Rozci±gaj± siê na d³ugo¶ci 35 kilometrów (z pó³nocnego-zachodu ku po³udniowemu-wschodowi) w po³udniowo-zachodnim krañcu Polski, na granicy z Czechami. Zachodni± granicê stanowi Prze³êcz Szklarska, wschodni± Brama Lubawska, na pó³noc stoki opadaj± stromo do Kotliny Jeleniogórskiej, a po³udniowa granica przebiega wzniesieniami czeskich Podkrkono¹í. Najwy¿szym punktem jest góruj±ca wyra¼nie nad innymi ¦nie¿ka (1602  m).  Ma  kszta³t trójbocznej piramidy wyra¼nie wznosz±cej siê   (200   m)   ponad   najbli¿sze   otoczenie.   W   kierunku pó³nocno-wschodnim odchodzi od niej Czarny Grzbiet. Na zachód za obni¿eniem  Prze³êczy  pod  ¦nie¿k±  bardzo szeroko rozci±ga siê Równia  pod  ¦nie¿k±.  Na czesk± po³udniow± stronê opada grzbiet Rù¾ovej hory.  Miêdzy  tymi  grzbietami  le¿±  g³êbokie  kot³y polodowcowe:  Kocio³  £omniczki  (g³êboko¶æ 500 m od szczytu) na pó³nocy i dwa kot³y po po³udniowej stronie czeskiej.

ZAMEK KSI¡¯

Zamek Ksi±¿ zbudowany w latach 1288-91 przez ksiêcia ¶widnickiego Bolka I w miejscu wcze¶niejszego grodu. W XV wieku zdobyty i czê¶ciowo zniszczony przez husytów sta³ siê siedzib± rycerzy-rabusiów. W 1463 roku zosta³ zdobyty i spalony przez wojska cesarskie. Od 1509 roku do czasu II wojny ¶wiatowej Ksi±¿ wraz z rozleg³ymi posiad³o¶ciami znajdowa³ siê w rêkach rodziny Hohberg. W po³owie XVI wieku dokonano przebudowy i rozbudowy w stylu renesansowym. Po zakoñczeniu wojny trzydziestoletniej (1618-48) Hohbergowie rozpoczêli prace zwi±zane z przebudow± ca³ego kompleksu w barokow± rezydencjê. W koñcu XVIII wieku rozpoczêto tworzenie upiêkszeñ okolic zamku. W XIX wieku zbudowano stajnie oraz kryt± uje¿d¿alni±. Kolejne rozbudowy mia³y miejsce w latach 1909-23. W 1941 roku zamek przejê³y w³adze hitlerowskie przeznaczaj±c go na jedn± z kwater Hitlera. Pod zamkiem, wydr±¿ono podziemne chodniki, tunele i windy. Prace trwa³y a¿ do 8 maja 1945 roku. Po przej¶ciu frontu Ksi±¿ zosta³ ograbiony, zniknê³y cenne kolekcje dzie³ sztuki, zbiory biblioteczne, meble i inne warto¶ciowe przedmioty. Przez pierwsze lata po wojnie zamek ulega³ dalszej dewastacji. W latach 50-tych i 60-tych prowadzono prace konserwatorskie, jednak dopiero w latach 70-tych rozpoczêto systematyczn± odbudowê obiektu z przeznaczeniem na cele kulturalne i turystyczne. W podziemiach od 1971 roku dzia³a Dolno¶l±skie Obserwatorium Geofizyczne.

KO¦CIO£Y POKOJU (¦widnica i Jawor)

Budowê tych ko¶cio³ów umo¿liwi³y postanowienia koñcz±cego wojnê trzydziestoletni± pokoju westfalskiego (1648) - st±d nazwa. Katolicki cesarz zezwoli³ ewangelikom wybudowaæ je jedynie z materia³ów nietrwa³ych, w odleg³o¶ci strza³u armatniego od murów miasta. Na ¦l±sku wzniesiono trzy takie budowle: w Jaworze, ¦widnicy i G³ogowie (dzi¶ nieistniej±cy).

Jawor. Wzniesiony w latach 1654-1655. Nieefektowny na zewn±trz posiada zachwycaj±ce barokowe wnêtrze mieni±ce siê barw± kolorów i kszta³tów. Wie¿ê ko¶cio³a dobudowano w 1708 roku, organy pochodz± z 1855 roku. Wpisany w 2001 r. na listê dziedzictwa ¶wiatowego UNESCO.

¦widnica. Ko¶ció³ pokoju pw. ¦wiêtej Trójcy wzniesiono w latach 1656-1659. Drewnian± budowlê o konstrukcji ryglowej wybudowano na planie krzy¿a greckiego o wymiarach 44 x 30 metrów. Wyposa¿enie ko¶cio³a barokowe. Na uwagê zas³uguje o³tarz g³ówny przedstawiaj±cy „Chrzest w Jordanie". Ambona pochodzi z 1729 r. oraz du¿e i ma³e organy (te ostatnie umieszczone nad o³tarzem).

¦LʯA

Piêkna góra, wyrastaj±ca  w kszta³cie sto¿ka ponad otaczaj±ce j± równiny, widoczna z odleg³o¶ci kilkudziesiêciu kilometrów na terenie Dolnego ¦l±ska - to ¦lê¿a wywodz±ca sw± nazwê od s³owiañskiego wyrazu „¶l±g" czyli wilgoæ. Panuje tu specyficzny mikroklimat charakteryzuj±cy siê du¿± ilo¶ci± opadów i najwiêksz± w Europie ilo¶ci± burz. Od nazwy góry osiad³e tu plemiona przyjê³y nazwê ¦lê¿an, a potem ca³a kraina dzi¶ nazwana ¦l±skiem. Szczyt ¦lê¿y (718 m) by³ od prehistorycznych czasów ¶wiêtym miejscem kultu boga s³oñca, o czym ¶wiadcz± dobrze zachowane wa³y kamienne i rze¼by kultowe.

Dzi¶ ¦l꿱, po burzliwym okresie historii jest miejscem masowo odwiedzanym przez ca³y rok, stanowi±c doskona³y punkt widokowy na Sudety oraz Nizinê ¦l±sk±, jest wa¿nym wêz³em szlaków turystycznych. Na szczycie ¦lê¿y znajduj± siê: ko¶ció³ filialny pod wezwaniem Nawiedzenia NMP z 1852 r, schronisko im. R. Zamorskiego zbudowane w 1908 r, budynek telewizyjnej stacji nadawczej O¶rodka Wroc³awskiego TVP z masztem anteny nadawczej o wysoko¶ci 136 m, granitowy krzy¿ milenijny, ¿elbetowa wie¿a widokowa z okresu II wojny ¶wiatowej, fragmenty XIII-wiecznych murów zamkowych oraz jedna z rze¼b kultowych.